متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه: آسیب کلیوی ناشی از تزریق ماده حاجب، می تواند منجر به نقص عملکردی کلیه شود. به همین دلیل، به تازگی، توجه زیادی به سمت کاربرد گیاهان دارویی در پیش گیری و درمان بیماری های مختلف به خصوص عوارض کلیوی و کبدی آن ها معطوف شده است. بیشترین تاثیرات مفید این گیاهان دارویی، به دلیل وجود ویژگی های آنتی اکسیدانی آن ها می باشد که در این میان، چای سبز به دلیل دارا بودن خواص آنتی اکسیدانی فراوان بسیار مورد توجه قرار گرفته است.روش ها: این مطالعه، بر روی 40 رت انجام شد که به طور تصادفی به چهار گروه شاهد، ماده حاجب، ماده حاجب و چای سبز و ماده حاجب با پیش درمانی با چای سبز تقسیم شدند. در نهایت، پس از خون گیری سطح کراتینین و نیتروژن اوره خون در آن ها اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری ANOVA و نرم افزار SPSS واکاوی گردید. P<0.050 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: در گروه دریافت کننده ماده حاجب، سطح کراتینین خون به طور معنی داری بیش از سایر گروه ها بود (P=0.001). همچنین، سطح کراتینین در دو گروه تجربی دیگر در مقایسه با گروه دوم کاهش معنی داری را نشان داد.نتیجه گیری: پلی فنول موجود در چای سبز، سهم مفیدی بر عوارض ناشی از استرس اکسیداتیو دارد و می تواند اثر پیش گیری کننده بر میزان کراتینین خون داشته باشد.

هدف از مطالعه حاضر مقایسه ویژگی های ضداکسایشی و بررسی امکان وجود اثرات هم افزایی یا هم ستیزی بین عصاره های چای سبز و بلوط بود. عصاره چای سبز در دو آزمون مهار رادیکال آزاد DPPH و ظرفیت ضداکسایشی کل در تمامی غلظت ها و در آزمون قدرت احیاء کنندگی در دو غلظت به شکل معنی داری (p<0.05) عملکرد بهتری از BHT نشان داد و در تمامی آزمون ها برتر از بلوط بود. اما عصاره بلوط تنها در آزمون مهار رادیکال آزاد DPPH بهتر از BHT عمل نمود. از بین حالات مختلف ترکیب این دو عصاره، در آزمون مهار رادیکال آزاد DPPH در سه حالت، ظرفیت ضداکسایشی کل در 4 حالت و در تمامی حالات آزمون قدرت احیاء کنندگی اثر هم افزایی مشاهده شد. در آزمون روغن، عصاره ترکیبی منتخب اثر هم ستیزی نشان داد، گرچه این عصاره ترکیبی با وجود بروز اثر هم ستیزی عملکرد بهتری نسبت به BHT نشان دادند. نهایتا این عصاره های طبیعی را می توان به عنوان جایگزین مناسب برای BHT معرفی نمود.

روغن های گیاهی در معرض اکسایش هستند که چنین واکنشی منجر به از دست رفتن کیفیت و ارزش تغذیه ای روغن می شود. به منظور مهار اکسیداسیون روغن، می توان از آنتی اکسیدان های طبیعی استفاده کرد. این تحقیق به منظور بررسی امکان استفاده از عصاره آبی چای سبز به شکل میکروامولسیون در روغن کلزا و مقایسه عملکرد آن با عصاره اتانولی چای سبز با هدف به تأخیر انداختن اکسایش روغن انجام شد. برای این منظور ابتدا تأثیر دو حلال آب و اتانول 96% بر میزان استخراج ترکیبات فنولی و به دام اندازی رادیکال دی فنیل پیکریل هیدرازیل بررسی شد و در نهایت عصاره آبی ]با استفاده از سامانه میکروامولسیون (به شکل کپسول هایی در ابعاد نانو)[ و اتانولی چای سبز و همچنین آنتی اکسیدان سنتزی بوتیل هیدروکسی تولوئن در غلظت ppm 200 به روغن کلزا بدون افزودنی (بدون آنتی اکسیدان) اضافه و اندیس پراکسید، آنیزیدین و اسید های چرب آزاد آن اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که عصاره آبی بیش ترین میزان ترکیبات فنولی (32/453 میلی گرم بر گرم نمونه) و بالاترین درصد بازدارندگی در آزمون دی فنیل پیکریل هیدرازیل (91%) را داشت. نتایج آنالیز آماری نشان داد که عصاره آبی چای سبز در سطح ppm200 و در دمای 45 درجه سانتی گراد بالاترین تاثیر را در کنترل اندیس پراکسید، آنیزیدین و اسید های چرب آزاد در روغن کلزا داشت (p<0. 05). نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از عصاره ی چای سبز به شکل سامانه میکروامولسیون به عنوان یک آنتی اکسیدان طبیعی نسبت به بوتیل هیدروکسی تولوئن جهت جلوگیری از اکسیداسیون روغن مناسب تر می باشد.

پلی فنلهای موجود در عصاره برگ سبز چای گروهی از آنتی اکسیدانهای طبیعی هستند. در این تحقیق استخراج عصاره آنتی اکسیدانی برگ سبز چای به وسیله آب انجام گرفت و به دنبال آن، عصاره خالص سازی، خشک و پودر گردید. سپس خاصیت آنتی اکسیدانی پودر حاصله و آلفا – توکوفرول در دو غلظت 200  و 500ppm و بوتیلات هیدروکسی آنیزول (BHA) و بوتیلات هیدوکسی تولوئن (BHT) در دو غلظت 100 و 200ppm به صورت مجزا و اثر تقویت کنندگی ترکیبی مخلوطهای 200ppm عصاره برگ سبز چای با 500ppm آلفا – توکوفرول و 500ppm عصاره برگ سیبز چای به ترتیب با BHA 200 ppm و BHT 200 ppm در دو نوع روغن آفتابگردان فاقد اسید سیتریک و حاوی اسید سیتریک (به عنوان شلات کننده) در دمای 50°C و در زمانهای 0، 5، 8 و 12 روز از نظر شاخصهای عدد پراکسید (PV) و آزمایش اسید تیوباربیتوریک (TBA) بررسی و مقایسه شد. نتایج نشان داد اثر آنتی اکسیدانی عصاره برگ سبز چای به صورت مجزا در هر دو غلظت بهتر از بقیه بود. همچنین اثر ترکیبی مخلوط عصاره برگ سبز چای با BHT خاصیت آنتگونیستی نشان داد در حالی که در بقیه مخلوطها اثر مشخص تقویت کنندگی و یا آنتاگونیستی مشاهده نشد.

کیک یزدی از میان وعده های بومی ایران [z1] بوده که با افزودن برخی از مواد می توان خصوصیات تغذیه ای و بافتی آن را بهبود بخشید. عصاره چای سبز سرشار از آنتی اکسیدان بوده و دارای نقش سلامتی زا می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر عصاره چای سبز بر خواص فیزیکوشیمیایی و حسی کیک یزدی بوده است. در این پژوهش عصاره چای سبز در سطوح 0، 2. 5، 5 و 10 درصد به فرمولاسیون کیک یزدی افزوده شده است. سپس ویژگی های فیزیکوشیمیایی (رطوبت، پروتئین، چربی، خاکستر، فیبر، کربوهیدرات، وزن مخصوص خمیر کیک، حجم کیک، دانسیته، تخلخل، افت وزنی) و آزمون حسی نمونه ها طی نگهداری در فواصل زمانی 2، 4 و 6 روز پس از پخت، مطابق با روش های استاندارد انجام گرفت. تمامی کیک های تهیه شده حاوی غلظت های مختلف عصاره از نظر خصوصیات فیزیکوشیمیایی و حسی کیک معنی دار بوده و در محدوده استاندارد قرار داشتند. مشاهدات نشان داد که افزودن عصاره چای سبز در فرمولاسیون کیک، افت وزنی، رطوبت، تخلخل، دانسیته، روشنی، خاکستر و امتیازات حسی را کاهش داد و سبب افزایش حجم، فیبر، چربی، پروتئین، قند و وزن مخصوص شد. سطوح بالاتر از 5 درصد عصاره چای سبز بر کیفیت کیک اثر منفی گذاشت. بنابراین می توان با افزودن عصاره چای سبز در سطوح 2. 5 و 5 درصد به کیک محصول قابل قبولی را تولید کرد. در نهایت بهینه یابی فرمولاسیون کیک یزدی به منظور تولید محصولی فراسودمند با استفاده از ویژگی های بررسی شده و حدود تعیین شده نشان داد که 2. 5 درصد عصاره چای سبز مناسب ترین مقدار برای غنی سازی کیک یزدی می باشد، که در این مقدار درصد عصاره تغییر نامطلوبی در خواص فیزیکوشیمیایی و حسی کیک ایجاد نکرد.

هدف از انجام این مطالعه بررسی اثرات حفاظتی عصاره چای سبز به عنوان یک آنتی اکسیدان طبیعی بر برخی فراسنجه های کیفی اسپرم خروس در یک دوره اسپرماتوژنز بود. آزمایش در قالب طرح اندازه گیری های تکرار شده با چهار تیمار و چهار تکرار انجام گرفت. چهار تیمار آزمایشی به ترتیب حاوی سطوح 0، 30، 60 و 90 میلی گرم عصاره چای سبز در هر کیلوگرم جیره بودند. در روزهای صفر، 14، 28، 42، 56 و 70 آزمایش مایع منی جمع آوری و سپس خصوصیات حرکتی اسپرم شامل جنبایی کل، جنبایی پیش رونده، درصد خطی بودن جنبایی اسپرم، سرعت در مسیر منحنی، دامنه جابجایی سر اسپرم، میانگین سرعت حرکت اسپرم در مسیر، و سرعت در مسیر مستقیم با استفاده از نرم افزار کاسا آنالیز و نیز میزان پیشرفت آپوپتوزیس بررسی شد. میزان شکست DNA بر اساس نفوذ رنگ آکریدین اورنج به DNA شکسته شده اسپرم اندازه گیری شد. تیمارهای 3 و 4 به طور معنی داری (05/0P<) موجب کاهش اپوپتوزیس و بهبود برخی از فراسنجه های حرکتی اسپرم از جمله دامنه ی جابجایی سر اسپرم شدند؛ با اینحال تیمار 4 در روزهای آخر آزمایش اثر منفی (نسبت به گروه شاهد) بر صفاتی همچون میانگین سرعت حرکت اسپرم در مسیر و سرعت در مسیر مستقیم داشت (05/0P<). از طرفی سطح 30 میلی گرم عصاره چای سبز سبب بهبود میانگین سرعت حرکت اسپرم در مسیر شد (05/0P<). نتیجه آنکه احتمالا مصرف روزانه عصاره چای سبز به میزان 60 میلی گرم در جیره، به عنوان یک آنتی اکسیدان طبیعی، می تواند به بهبود برخی صفات حرکتی اسپرم و کاهش میزان آپوپتوزیس بیانجامد.

سابقه و هدف: کاربرد گیاهان دارویی به جای داروهای صناعی در سال های اخیر به دلیل کم بودن عوارض جانبی و تنوع ترکیبات موثره این گیاهان افزایش یافته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر ضد دردی عصاره چای سبز در روش آزمون فرمالین در دو فاز حاد و مزمن و آزمون صفحه داغ در موش سوری نر بود. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی بر روی 56 سر موش سوری نر (28±3g) نژاد NMRI انجام شد که شامل گروه کنترل و گروه های دریافت کننده عصاره (75، 150 و 300 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) بودند. 30 دقیقه پس از تزریق داخل صفاقی برای ایجاد دردهای حاد و مزمن به طور جداگانه از آزمون های صفحه داغ و تزریق فرمالین استفاده شد. نتایج: تزریق عصاره چای سبز در دوز 75 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم سبب کاهش رفتارهای دردی در فاز دوم آزمون فرمالین شد، ولی در فاز اول و اینترفاز هم تاثیر معنی داری مشاهده نشد. تزریق عصاره چای سبز در دوز 150 و 300 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم نیز سبب کاهش رفتارهای دردی در فاز اول، اینترفاز و فاز 2 آزمون فرمالین شد. تزریق عصاره چای سبز تاثیری بر بروز رفتارهای دردی در آزمون صفحه داغ نداشت. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که عصاره هیدروالکلی چای سبز دارای خواص ضد دردی است و می تواند جایگزین مناسبی برای داروهای شیمیایی ضد درد باشد.

امروزه استفاده از آنتی اکسیدان های جدید و بدون خطر از منابع گیاهی، حیوانی و میکروبی رو به افزایش است. هدف از این پژوهش، بررسی و مقایسه ویژگی های آنتی اکسیدانی و برهم کنش های سینرژیستی و آنتاگونیستی عصاره های چای سبز و هل بود. عصاره چای سبز، هل و ضد اکساینده سنتری BHT در غلظت های 25، 50، 100، 150، 200و 250 میکروگرم در میلی لیتر و عصاره های ترکیبی چای سبز و هل در نسبت های مختلف برای دستیابی به غلظت های 50، 100، 150، 200، 250 میکروگرم در میلی لیتردر نسبت های ترکیبی 1:1، 2:1، 1:2 ،1:3، 3:1، 2:2، 1:4 و 4:1 آماده شد. میزان ترکیبات فنلی به روش فولین سیوکالچیو و ویژگی های آنتی اکسیدانی به چهار روش، مهار رادیکال آزاد، اندازه گیری فعالیت آنتی اکسیدانی عصاره ها بر اساس توانایی احیاکنندگی آهن ((FRAP، آزمون بی رنگ شدن بتاکاروتن و توانایی جلوگیری از اکسیداسیون روغن سویا ارزیابی شد. بوتیل هیدروکسی تولوئن (BHT) جهت مقایسه به عنوان کنترل مثبت به کار گرفته شد.نتایج حاصل از چهار آزمون نشان داد که خاصیت آنتی اکسیدانی عصاره چای سبز به شکل معنی داری بیشتر از عصاره هل و BHT بود (P<0.05). در نسبت های مختلف ترکیب این دو عصاره، در آزمون مهار رادیکال آزاد DPPH در تمامی حالات ها، قدرت احیاء کنندگی در 8 حالت و در آزمون بتاکاروتن-لینولئیک اسید در 5 حالت اثر هم افزایی مشاهده شد. در آزمون روغن، عصاره های ترکیبی اثر هم ستیزی نشان دادند، گرچه این عصاره های ترکیبی با وجود بروز اثر هم ستیزی عملکرد بهتری نسبت به BHT نشان دادند.